Wolne oscylatory stochastyczne (Slow Stochastic Oscillators) składają się z linii \(\%\)D oscylatora szybkiego (p. artykuł o Simple, Fast Oscillators) oraz średniej ruchomej tej linii, nazywanej na ogół zwolnioną linią D.
Wersję zwolnioną (wygładzoną) wprowadza się dlatego, że na ogół wykresy oscylatorów szybkich są bardzo poszarpane i niewygodne do analizy.
Oscylatory stochastyczne (Stochastic Oscillators) zostały wprowadzone do analizy technicznej przez analityka amerykańskiego George’a C. Lane’a. Używane są do identyfikacji wykupienia i wysprzedania. Lane zaobserwował, że oscylatory nie podążają za ruchem cen, ani ruchem wolumenu, zaś odzwierciedlają prędkość zmian cen, bądź impet (momentum) cen. Wiadomo zaś, że momentum zmienia kierunek przed zmianą cen. Tak więc można ich używać do prognozowania sygnałów kupna/sprzedaży. Ponieważ oscylatory stochastyczne przyjmują ograniczony zakres wartości, można ich również używać do identyfikacji poziomów wykupienia/wysprzedania.
Główny sposób korzystania ze wskaźników typu Stochastic Oscillator to odnajdywanie rozbieżności miedzy ruchami tego wskaźnika a zmianami cen instrumentu.
Czytaj dalej
ROC (Rate of Change) to tzw. wskaźnik zmian (czasem nazywa się też go stopą zmiany).
Jest on bardzo podobny do wskaźnika momentum. Dokładniej jest wskaźnik momentum (a więc różnica notowań z \(n\)-tej i \(n-k\)-tej sesji), podzielony przez notowanie z \(n-k\)-tej sesji i pomnożony przez \(100\%\) (zwykle wyrażany jest w procentach, gdyż jest rozumiany jako procentowa względna zmiana ceny):
\[\textrm{ROC}=\frac{P_n-P_{n-k}}{P_{n-k}}\cdot100\%.\]
Najczęściej \(k=12\) (czyli wyznaczamy względne przyrosty wartości notowań dla odstępów 12 sesji (lub tygodni/miesięcy, itd.), ale stosuje się też inne wielkości: \(k=10\) lub \(k=5\) (choć wtedy ilość przekazywanych sygnałów jest większa, więc i procent sygnałów fałszywych może być większy).
Warto zwrócić uwagę, że ROC jest również po prostu \(k\)-okresową stopą zwrotu z akcji (w szczególności, jeżeli do licznika ułamka w powyższym wzorze dodamy dywidendę, jeśli była wypłacona).
Czytaj dalej
Momentum to jeden z najprostszych wskaźników analizy technicznej, służący do określania stanu rynku (czy jest on wykupiony, czy wysprzedany).
Na ogół nazwy tej się nie tłumaczy, choć przez niektórych bywa nazywana też impetem.
Momentum obliczamy odejmując od ceny w danym dniu (ceny zamknięcia) cenę sprzed \(k\) okresów (często przyjmuje się \(k=12\)):
\[\textrm{Momentum}=P_{n}-P_{n-k},\]
gdzie
MACD (Moving Average Convergence Divergence), czyli wskaźnik zbieżności/rozbieżności średnich ruchomych został wprowadzony przez Gerarda Appela, analityka finansowego z USA, w latach 60-tych ubiegłego wieku.
Jest to w rzeczywistości grupa wskaźników, mających za podstawę relację między średnimi wielodniowymi krótkoterminowymi i długoterminowymi.
Wiadomo, że sygnały kupna powstają przy rosnącej średniej ruchomej (jeśli ceny znajdują się powyżej średniej ruchomej, a sama średnia rośnie – p. artykuł o średnich). Jednak przy malejącej średniej ruchomej jest dużo trudniej odczytywać sygnały kupna. Najlepsze jest zastosowanie kilku średnich i wyciąganie wniosków na podstawie ich wzajemnego położenia – do tego właśnie służy metoda bazująca na MACD.
Czytaj dalej